Κύρια σημεία της συζήτησης που διεξήχθη χθες Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011 από το περιοδικό «ΠΟΛΥΤΟΝΟν» και την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών διοργάνωσαν στο ξενοδοχείο Hilton στην Αθήνα (Αίθουσα Σαντορίνη) για την Ευρωπαϊκή και Ελληνική Μουσική, με ειδικότερο θέμα «ευρωπαϊκή και ελληνική μουσική», στα πλαίσια ειδικών παράλληλων συζητήσεων συνολικής διοργάνωσης με θέμα «Έλληνας Πολίτης – Ευρωπαίος Πολίτης».

Τη συζήτηση συντόνισε ο ο Κωνσταντίνος Α. Λυγνός, Συνθέτης & εκδότης του περιοδικού «μουσικής ΠΟΛΥΤΟΝΟν». Συγκράτησα τα εξής:

1. Ο κ. Βύρων Φιδετζής, Αρχιμουσικός, μόνιμος αρχιμουσικός και τέως Καλλιτεχνικός Διευθυντής Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών ανέπτυξε το «μουσικό μας ζήτημα σήμερα», κάνοντας μια αναδρομή προκειμένου να καταδείξει το πόσο άδικο είναι να υπάρχει μια γκετοποίηση της ελληνικής μουσικής, ενώ υπήρξε ιστορική συνέχειά της στο πέρασμα των αιώνων με διαφορετικές μορφές βέβαια ( Αρχαία Ελληνική Μουσική, βυζαντινή μουσική, έντεχνη μουσική των τελευταίων 200 χρόνων) που αποτελούν και τη βάση για το μέλλον της.

Τόνισε ότι η μετά την πτώση της επταετούς Χούντας, η αριστερά επέβαλε το «επαναστατικώς άδειν», στη μουσική, με αποτέλεσμα η μουσική να … πάει περίπατο. Επικράτησαν ως τάσεις το αριστεριλίκι, ο εύκολος ήχος και το κέρδος Η έννοια της κλασσικής μουσικής περιθωριοποιήθηκε. Ενώ τα τελευταία χρόνια οι εφημερίδες διαφημίζουν κάποιους ως συνθέτες. Προσθέτοντας τη διαπίστωσή του ότι «εκεί που διαφθείρεται η μουσική, αυτοκαταστρέφεται η κοινωνία», έδωσε τέλος μια εξήγησή του για την έλλειψη μουσικής παιδείας και προσανατολισμού του ελληνικού κοινού επειδή δεν έχουν καθημερινά ακούσματα αρμονίας της μουσικής (σε αντίθεση με τους Ιταλούς που ακούν τέτοια αρμονία κάθε φορά που μπαίνουν στην εκκλησία τους ή και βρίσκονται και στο Ι.Χ, και ακούν μουσική από το ραδιόφωνο, ενώ στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει.

2. Ο κ. Θόδωρος Αντωνίου, Συνθέτης, μαέστρος, ομότιμος καθηγητής σύνθεσης στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης, Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, ανέπτυξε το θέμα «Στο λέει ένας Καλομοίρης και εσύ λες όχι;», με ευκαιρία την εμπειρία του ως μαθητή του Μανόλη Καλομοίρη στο Εθνικό Ωδείο του Παλαιού Φαλήρου στο οποίο δίδασκε ο Καλομοίρης σε διορθώσεις των αρμονικών θεμάτων του στις οποίες λάμβανε την επίδραση του διάσημου δασκάλου. Αναφέρθηκε επίσης και στο Μάριο Βάρβογλη, στην επικρατούσα κατάσταση στα Ωδεία τα οποία είναι και τα μόνα που μπορούν να προσφέρουν ικανή εξειδικευμένη παιδεία μέχρι το επίπεδο της Σύνθεσης, αλλά και αναζήτησε τρόπους την αναβάθμιση του επιπέδου τους. Τέλος για να κάνει διάκριση των συνθετών από τους λοιπούς ανέφερε ότι Μ. Χατζιδάκις απαντούσε σε ερωτήσεις, λέγοντας «εγώ δεν είμαι συνθέτης, είμαι τραγουδοποιός».

3, Ο κ. Μάρκος Τσέτσος, μουσικολόγος, συγγραφέας, Αναπληρωτής Καθηγητής Αισθητικής της Μουσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανέπτυξε το θέμα της διάκρισης μετάξύ έντεχνης και λαϊκής μουσικής, λέγοντας ότι έχει καταλήξει ο κόσμος να ονομάζει έντεχνη μουσική «ό,τι τραγούδι δεν χορεύεται στην πίστα», Ανέφερε ότι πολλά από τα μελοποιημένα τραγούδια, διαστρεβλώθηκαν για να αποκτήσουν πιο εύκολα νοήματα με τη μορφή του τραγουδιού και έφερε για παράδειγμα στίχο του Σεφέρη «Πήραμε τη ζωή μας. (τελεία) Λάθος…»Το οποίο στο τραγούδι μεταφέρθηκε ως «πήραμε τη ζωή μας λάθος» γιατί έτσι άρεσε περισσότερο. Τόνισε ότι με την μελοποίηση των ποιημάτων που έγινε, έγινε με τέτοιο τρόπο που πολύ ελάχιστοι άνθρωποι είναι σε θέση να απαγγείλουν τα αρχικά ποιήματα, και μπορούν να τα κάνουν μόνο τραγουδιστά με τη μουσική τους.

Για το λαϊκό τραγούδι, ανέφερε ότι σιγά σιγά εγκατέλειψε τα κέντρα στα οποία τραγουδιόταν με τη συμμετοχή του κοινού και άρχισε να τραγουδιέται σε μεγάλους χώρους στους οποίους κανονικά θα διεξάγονταν συναυλίες, πράγμα που σήμαινε είτε ότι εγκατέλειψε το κοινό το στο οποίο στηριζόταν είτε κατέκτησε άλλους χώρους από τους οποίους ήταν αποκλεισμένο΄

3. Η κα Βάλια Βράκα, μουσικολόγος, στέλεχος της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη» μίλησε για το θέμα «Ελληνική ψηφιακή μουσική πραγματικότητα: Το παράδειγμα του DIGMA. Δηλαδή το ψηφιοποιημένο αρχείο της Μουσικής Βιβλιοθήκης ‘Λίλιαν Βουδούρη». Το κύριο πρόβλημα που επισήμανε ήταν η ολοέν διαπιστούμενη απροθυμία των Ελλήνων συνθετών να επιτρέψουν την ψηφιακή καταχώρηση των συνθέσεών τους στη βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, για φόβους μη σεβασμού των πνευματικών τους δικαιωμάτων από τους χρήστες της βιβλιοθήκης

Advertisements