Εντυπώσεις μου από τη μουσική σύνθεση «Αναμνήσεις» του Ανδρέα Αργυρού.


Μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση τα κομμάτια των συνθέσεων του κ. Ανδρέα Αργυρού τα οποία δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω στην αίθουσα του Παρνασσού (Σάββατο 10.12.2011). Δεν είναι τόσο η επιδέξια κινηματογραφική απεικόνιση που μας δείχνει από θαυμάσια εικόνα όλα τα όργανα που συμμετέχουν, αλλά (αν μου επιτραπεί να σχολιάσω με το περιορισμένο ακόμα επίπεδο των θεωρητικών γνώσεών μου), δείχνει πόσο ο κ. Αργυρού, δεν αρκείται στο να είναι μόνο καλός δάσκαλος των θεωρητικών της μουσικής. Επιπλέον στις συνθέσεις του δημιουργεί την ποικιλία της μελωδικής γραμμής, τις απροσδόκητες πτώσεις, τις λύσεις που κρατάνε ζωηρό το ενδιαφέρον του ακροατή και τον συνεπαίρνουν στην κορύφωση και τελικά στη λύση, σαν να πρόκειται και για δική τους έκφραση των συναισθημάτων τους μέσω της μουσικής.

Δύσκολο θα είναι μελετώντας την Αρμονία του Καλομοίρη, αλλά και εκείνη του Walter Piston που μου υπέδειξε για μελέτη ο κ. Α. Αργυρού (και τα δύο συγχρόνως όπως επιλέξαμε με τη δασκάλα), να φτάσω κάποτε να τα ερμηνεύω σωστά όλα αυτά τα μουσικά ακούσματα που προσπαθώ να εκτιμήσω, μια και δεν άρχισα όταν έπρεπε.

Advertisements