Διαλέξτε ή να κάνετε τον κουφό στην Επιτροπή 8% των διπλωματικών του ΥΠΕΞ ή να βοηθηθείτε στις προσφυγές για τις κομμένες συντάξεις

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Αναστέλλεται επ’ αόριστον οποιαδήποτε συνεισφορά σε θέματα συνταξιούχων διπλωματικών υπαλλήλων (που εξ αντανακλάσεως αφορούν και τους εν ενεργεία) μέχρις ότου ο Πρόεδρος της Επιτροπής Διανομής Μερίσματος του 8% των διπλωματικών υπαλλήλων του Υπουργείου Εξωτερικών:

α) Απαντήσει στην αίτηση που έχει υποβληθεί νόμιμα πριν 1 1/2 χρόνο στην Επιτροπή του,για “διανομή του 8% μερίσματος για την περίοδο 2001-1007 για αναδρομική διαφορά βαθμού του συναδέλφου που υπέβαλε την αίτηση” + “πλήρες μέρισμα 8% για συνάδελφο που επανήλθε ενώ τον είχαν απομακρύνει παράνομα (εννοείται οι … συνάδελφοι) για την περίοδο 2007-2011” (και δικαιούται τα λεφτά του και το μέρισμά του).

β) Τηλεφωνήσει – όπως επιβάλλουν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς – και πει στο τηλέφωνο “Καλημέρα, κύριε συνάδελφε, πήρα την αίτησή σας και σας απαντώ: “Δικαιούσθε” ή “δεν δικαιούσθε αυτά που ζητάτε για αυτό και για εκείνο το λόγο”

γ) Σταματήσει να κάνει τον κουφό.

Ξεχάστε την Οικονομική Κρίση, ελάτε στο Π. Φάληρο να αθληθείτε χορεύοντας κάθε Κυριακή με 3 Ευρώ. Με απλό ντύσιμο, δεν υπάρχουν τραπέζια.

Image and video hosting by TinyPic
Τώρα με την οικονομική κρίση και τα βαριά μέτρα του Μνημονίου που μείωσαν δραστικά τις αποδοχές μας, είναι δύσκολο να βρούμε μια φτηνή διασκέδαση. Όμως αυτό δεν είναι απόλυτο.
**
Πληρώνοντας είσοδο μόνο τρία (3) Ευρώ, μπορείτε να περάσετε ένα ευχάριστο βραδάκι κάθε Κυριακή, καλοκαιρινό ωράριο από τις 7,00 μμ μέχρι τις 9,30 μμ και χειμερινό από 5,30 – 8,00, μαθαίνοντας ξένους και ελληνικούς χορούς, στα βασικά βήματά τους, μέσα σε ένα ευχάριστο και φιλικό περιβάλλον.
**
Αντί να κάθεστε στον καναπέ σας και να βλέπετε συνεχώς στην τηλεόραση δυσάρεστες ειδήσεις για μειώσεις μισθών, συντάξεων και μαζικές απολύσεις, ελάτε να χορέψετε μαζί μας τους εξής χορούς: Rock n Roll, Jive, Disco, Bachada, η Merengue, Salsa, Bossa Nova, Hally Gally, Charleston, Twist, Τσιφτετέλι.
**
Στη συνέχεια, όσοι θέλουν, χωρίς πλέον υπόδειξη του δάσκαλο, να διασκεδάσουν, μπορούν να χορέψουν Χασάπικο, Ζεϊμπέκικο, Μπάλλο, Καλαματιανό, Τσάμικο και Χασαποσέρβικο ή και άλλα που θα επιθυμούσατε.
**
http://www.dancecenter-asa.gr
Δημητρακοπούλου 3. Παλαιό Φάληρο
Τηλ. 210 9888037

ΚΛΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ – ΣΑΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΣΤΙΣ ΣΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΣΕΖΟΝ

Διάλεξη: Μπρέχτ-Βάιλ: Η όπερα της πεντάρας, Μαχαγκόννυ και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης

Γράφω με αφορμή μία διάλεξη που παρακολούθησα με ομιλητή τον αναπληρωτή καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Μηνά Αλεξιάδη και θέμα  “Μπρέχτ-Βάιλ: Η όπερα της πεντάρας, Μαχαγκόννυ και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης” (Βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, 14 Μαρτίου 2012)

Είχα αποφασίσει να παρακολουθήσω τη διάλεξη, επειδή ήθελα να ακούσω για την Όπερα, γενικά. Με εξέπληξαν όμως η συγκεκριμένη ανάλυση την οποία έκανε ο ομιλητής, σε μια απρογραμμάτιστη εστίαση στην “Όπερα της Πεντάρας” των Μπρεχτ και Βάιλ.

Ήξερα ότι ένα έργο ασκεί επίδραση στους θεατές, κυρίως για το παίξιμό του, αλλά και εκτός από τη σκηνοθεσία, κυρίως από το νόημα που θέλει να περάσει. Και στη συγκεκριμένη περίπτωση, κατά τα λεγόμενα του κ. Αντωνιάδη, το κοινό έφευγε από την παράσταση και αποκόμιζε κυρίως τη μουσική του Βάιλ, την οποία σφύριζε ή τραγούδαγε τα λόγια που σχεδόν το είχαν υπνωτίσει για αρκετές μέρες μετά. Και εμένα όταν είχα δει τη γερμανική βερσιόν του ομώνυμου κινηματογραφικού έργου, με είχε εντυπωσιάσει η ρίμα του τραγουδιού, το οποίο άκουγα στα γερμανικά, γλώσσα που δεν την ομιλώ καλά, αλλά στηριζόμουν στους υποτίτλους για να κατανοήσω. Συγκρατούσα λοιπόν τη ρίμα του στίχου, με ένα μακρόσυρτο «ρ».

Παραθέτω το απόσπασμα της διάλεξης, όπως το συγκράτησα:

“….η Όπερα της Πεντάρας είναι πιθανότατα το πιο διάσημο μουσικοθεατρικό έργο του 20ου αιώνα. Είναι πιο δημοφιλές και από το West Side Story κλπ. Που είναι το μυστικό;…. … έχει ένα χαρακτηριστικό που το κάνει αδιαμφισβήτητο σουξέ. Δημοφιλές. Τι είναι αυτό. Αυτό αν θέλει κανείς να το πει απλά είναι μία έξυπνη μελωδία η οποία είναι καλά ταιριασμένη και σφιχτοδεμένη με έναν συγκεκριμένο πιασάρικο (έκφραση του Βάιλ) ρυθμό. Εάν η μελωδία είναι έτσι συνταιριασμένη, φτιαγμένη, με τέτοιο ρυθμό, ο μέσος ακροατής, δηλαδή το ευρύ κοινό, αυτομάτως συμπαρασύρεται και του αρέσει ιδιαίτερα αυτό. Το χαρακτηριστικό αυτής της ζεύξης, αυτού του χαρακτηριστικού σουξεδιάρικου στοιχείου είναι μία μελωδία η οποία συνοδεύεται από ένα ρυθμό, οποίος στην επίσημη ας πούμε μουσικολογική του διατύπωση λέγεται «μονοσήμαντη μουσική υφή». Η ιστορία αυτή τους σφιχταγκαλιάσματος μιας μελωδίας με ένα ρυθμό οποίος είναι σαφής, επαναλαμβανόμενος και έχει χορευτικό χαρακτήρα, είναι παλιά. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που δεν μπορεί κανείς να πει από πότε αρχίζει στην Όπερα, είναι η πρόποση (brindisi) στην La Traviata. Από αυτό το πράγμα δεν ξεφεύγει κανείς μέσος ακροατής Ήδη αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν κάποια πράγματα. Είναι ένας τριμερής ρυθμός. Αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο σουξέ. Αν θα βασίσω την Όπερα σʼ αυτό ή το εντάξω στην Όπερα. Αυτό το στοιχείο που κάνει το σουξέ είναι και το αντικείμενο των διαφημίσεων στην τηλεόραση, όπως για το … «ντοματάκι». Και πάει παρακάτω. Και μετά έρχεται άλλο, σουξέ στοιχείο όπως είναι η Habanera της Κάρμεν που είναι επίσης της ίδιας μορφής (πρβλ. την παλιά τηλεοπτική διαφήμιση του  Άζαξ Ούλτρα . Τώρα καταλαβαίνουμε το πρόβλημα, γιατί δεν έχει σημασία τι προϊόν διαφημίζεται. Εμάς μας ενδιαφέρει το φαινόμενο.

Είναι ένας τετραμερής ρυθμός, που ο δεύτερος χρόνος του αποτελείται όχι από ένα τέταρτο αλλά από δύο όγδοα. Όλο το μυστικό της επιτυχίας της Όπερας του Μεσοπολέμου βασίζεται σʼ αυτό το πραγματάκι.  Wilkommen, Bienvenue, Welcome=Wilkommen (1/4), Bienvenue (1/8 +1/8 ), Wel(1/4) + come(2/4)][/b].
Επίσης το ταγκό ήταν επίσης πολύ ισχυρό στο Μεσοπόλεμο. Το ταγκό επηρέασε επίσης σε μεγάλο βαθμό τις όπερες για τις οποίες συζητάμε. Τέτοια είδους ταγκό υπάρχουν και στην Όπερα της Πεντάρας. Και φυσικά υπάρχουν και στο Mahagony και σε άλλες όπερες του Μεσοπολέμου, και φυσικά και στο μιούζικαλ. Πως είναι τώρα το ρυθμο-μελωδικό ζήτημα στο ταγκό; Υπάρχουν tangos δύο ειδών: Το tango που ξέρουμε είναι σε 4 κινήσεις: Είναι τα γνωστά 4/4 που είπαμε προηγουμένως. Αλλά λέει η θεωρία «δεν υπάρχει πραγματικό tango που να μην είναι τονισμένο στη θέση ή την άρση της 4ης κίνησης, δηλαδή στη θέση ή στην άρση του τέταρτου τετάρτου». Που σημαίνει ότι αν το τελευταίο τέταρτο είναι αναλυμένο σε 2 όγδοα, η άρση της 4ης κίνησης είναι το τελευταίο τέταρτο του μέτρου. Έτσι έχουμε δύο είδη tango που το ένα είναι τονισμένο στη θέση της 4ης κίνησης, ενώ το άλλο είναι τονισμένο στην άρση της 4ης κίνησης. πρβλ,  Το πιο όμορφο ταγκό, το ταγκό, το ταγκό, το ταγκό της Αθήνας. Αυτό είναι σε κανονικά 4/4. Ενώ υπάρχει άλλο, το tango με συνκοπή, όπως τα tangos του Astor Piazzola. Που σημαίνει ότι στο πρώτο μισό του μέτρου είναι με συγκοπή, Με τονισμένη τη θέση του τετάρτου τετάρτου δηλαδή της 4ης κίνησης είναι Εκεί βασίζεται η επιτυχία της Όπερας της Πεντάρας. Syncopated δηλαδή το tango που έχει την συγκοπή, είναι με τονισμό στη θέση του τέταρτου τετάρτου. Και με τονισμό στην άρση της 4ης κίνησης, δηλαδή με τονισμό στο τελευταίο όγδοο του τελευταίου μέρους, Αυτό είναι ένα tango. ”
Φεύγοντας τώρα από τη συγκεκριμένη ανάλυση αυτού του έργου, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθεί ο καθένας μας, τι επίδραση ασκεί πάνω του, ασυνείδητα ίσως, μια μουσική σύνθεση, γιατί μία σύνθεση ή ένας σκοπός μας συγκινεί ενώ ένας άλλος μας είναι αδιάφορος.

Ίσως αν γενικεύσουμε θα μπορούσαμε να διαπιστώσουμε ότι πολλές συνθέσεις, τραγούδια, εμβατήρια, λαϊκά άσματα, κάνουν επίκληση στην ψυχή μας, ξέροντας ότι θα τη συγκινήσουν περισσότερο από το περιεχόμενο, ή τη λογική (ή την έλλειψη λογικής σε φασιστικά εμβατήρια, γνωστά στην ιστορία).

Η εσωτερική ανάγκη αναζήτησης ρυθμού, ίσως παραγνωρίζει πολλές φορές πολλά αντιφατικά στοιχεία στη σύνθεση τραγουδιών ή ύμνων ή στα συνθήματα που εμπεριέχονται.

Παράθεση: Από το βιβλίο της Καίτης Ρωμανού «Έντεχνη Ελληνική Μουσική στους Νεότερους Χρόνους» σελ. 229.

Τραγούδια της Αντίστασης…. Η επιλογή ορισμένων μελωδιών ήταν αρκετά άστοχη, όπως αυτής του γνωστού γερμανικού χριστουγεννιάτικου τραγουδιού «Ω έλαττο, ώ έλαττο» για το αντιστασιακό «Η Σημαία», το οποίου το τραγικό περιεχόμενο αναφέρεται στη σημαία που καλύπτει τους προδομένους νεκρούς αγωνιστές”.

Οι δοκιμασμένες και πετυχημένες λοιπόν τεχνικές της σύνθεσης της μουσικής ή απλά του τραγουδιού, που επαναλαμβάνονται από την ανάγκη να περάσουν ορισμένα μηνύματα ή να προκληθεί με κάθε θυσία η ένταση, η κορύφωση, η λύση και η συγκίνηση, δείχνουν τη μεγάλη σχέση που έχει με τη Μουσική η Ψυχολογία. Δείχνουν επίσης και την αλληλεπίδραση που έχουν διάφορες αυτές επιστήμες μεταξύ τους, έστω και αν σήμερα διδάσκονται χωριστά, ενώ στην Αρχαία Ελλάδα, με τη μέθοδο της τετρακτίδος, διδάσκονταν μαζί, με στόχο την επίτευξη αρμονικών δημιουργημάτων.

Προχθές απολαύσαμε στον Ιανό βραδιά αφιερωμένη στα Χριστούγεννα με Ευτυχία Δημητρακοπούλου υψίφωνο, Έλλη Αρβανίτη μεσόφωνο, Κωνσταντίνο Καριώτη βαρύτονο και Πόπη Μαλαπάνη στο πιάνο (τραγούδια, ντουέτα και τρίο –όπερα –musicals και spirituals.

Οι Ευτυχία Δημητρακοπούλου υψίφωνος, Έλλη Αρβανίτη μεσόφωνος (βλ. και εδώ), Κωνσταντίνος Καριώτης βαρύτονος και Πόπη Μαλαπάνη στο πιάνο μας έβαλαν στη χριστουγενιάτικη ατμόσφαιρα με τραγούδια, ντουέτα και τρίο –όπερα –musicals και spirituals. Μπορούμε να τα αναπαραστήσουμε παρακάτω πατώντας τα links πάνω στους τίτλους τους (αν το πέτυχα τελικά):

ARIE ANTICHE

Sound the trumpet Η. PURCELL
από τον κύκλο τραγουδιών WELCOME ODE FOR IA IVIES II
Pieta, Signore (aria di chiesa) All. STRAOELLA/ pregliiera (προσευχή)
Plaisir d’ amour (romance) G. MARTINI//-P. Claris De Florian
Lost is my quiet for ever H. PURCELL
MOZART & LIEDER
L’ ho perduta (Barbarina)
Tutto e disposto … Aprite Un Po’ Quegli Occhi (Figaro)
Via resti servita, madama brillante (Marcellina & Susanna)
από την όπερα LE NOZZE Dl FIGARO/libretto : L. Da Ponte
La ci darem la mano (duetto : Don Giovanni & Zerlina)
από την όπερα DON GIOVANNI/libretto : L. Da Ponte
Ave, Maria C. SAINT – SAENS
Ave, Maria Fr. SCHUBERT
Standchen (Lcise flehen meine lieder) Fr. SCHUBERT/L. Rellstab
Soave sia il vento (terzetto : Fiordiligi, Dorabella & Don Alfonso)
από την όπερα COSI FAN’ TUTTE / libretto : L. Da Ponte

OPERA/ ΚΛΑΣΣΙΚΟΙ ΣΥΝΘΕΤΕΣ
Belle nuit, d’amour (Giulietta & Nicklausse) J. OFFENBACH
από την όπερα LES CONTES Ό’ HOFFMANN /libretto :}. Barbier
Bella Siccome Un Angelo (Dottor Malatesta) G. DONIZETTI
από την όπερα DON PASQUALE /libretto : G. Ruffini
• El destichado C. SAINT – SAENS
L’ amour est un oiseau rebelle / Habanera (Carmen) G. BIZET
από την όπερα CARMEN /libretto : Η. Meilhac, L. Halevy (Pr. Merimee)
O’er waters blue (An der schonen blauen Donan) J. STRAUSS
Φωνητική εκδοχή του γνωστού βαλς για vocal trio, σε στίχους Eric Haydon

MUSICALS / OPERETTA
If I were a rich man (Tevye) J. BOCK/S//. Harnick
‘ από το musical FIDDLER ON THE ROOF, 2964
All I ask of you (Christine & Raoul) A. LI. WEBBER/R. Stilgoe, Ch. Hart
από το musical THE PHANTOM OF THE OPERA, 1986
Tonight (Maria) L. BERNSTEIN/ St. Sondheim
από το musical WEST SIDE STORY, 2957
I am easily assimilated (Old Lady&cCunegonde) L.BERNSTEIN/H. WJieeler
από την operetta CAND1DE, 2956
Por una cabeza (Ricardo) C. GARDEL/A. he Pera
από το musical TANGO BAR, 2935

CHRISTMAS SONGS & GOSPEL – SPIRITUALS

White Christmas Irv. BERLIN
από την κινηματογραφική ταινία HO L LID Α Υ INN, 2942
• Santa Clauss is comin’ to town J. Fr. COOTS, H. GILLESPIE
• Happy Christmas Christmas song
Silent Night Fr. X. GRUBER /./. Freeman – Young
Joshua fit de battle of Jerico traditional african – american gospel – spiritual
A Gospel Celebration (medley)
Which the saints go marchin’ in J. M. BLACK /Κ. E. Purvis
Swing low, sweet Chariot traditional african – american spiritual
His eye is on the sparrow Ch. H. GABRIEL/C. D. Martin

Κύρια σημεία της συζήτησης που διεξήχθη χθες Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011 από το περιοδικό «ΠΟΛΥΤΟΝΟν» και την Ένωση Ελλήνων Μουσουργών διοργάνωσαν στο ξενοδοχείο Hilton στην Αθήνα (Αίθουσα Σαντορίνη) για την Ευρωπαϊκή και Ελληνική Μουσική, με ειδικότερο θέμα «ευρωπαϊκή και ελληνική μουσική», στα πλαίσια ειδικών παράλληλων συζητήσεων συνολικής διοργάνωσης με θέμα «Έλληνας Πολίτης – Ευρωπαίος Πολίτης».

Τη συζήτηση συντόνισε ο ο Κωνσταντίνος Α. Λυγνός, Συνθέτης & εκδότης του περιοδικού «μουσικής ΠΟΛΥΤΟΝΟν». Συγκράτησα τα εξής:

1. Ο κ. Βύρων Φιδετζής, Αρχιμουσικός, μόνιμος αρχιμουσικός και τέως Καλλιτεχνικός Διευθυντής Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών ανέπτυξε το «μουσικό μας ζήτημα σήμερα», κάνοντας μια αναδρομή προκειμένου να καταδείξει το πόσο άδικο είναι να υπάρχει μια γκετοποίηση της ελληνικής μουσικής, ενώ υπήρξε ιστορική συνέχειά της στο πέρασμα των αιώνων με διαφορετικές μορφές βέβαια ( Αρχαία Ελληνική Μουσική, βυζαντινή μουσική, έντεχνη μουσική των τελευταίων 200 χρόνων) που αποτελούν και τη βάση για το μέλλον της.

Τόνισε ότι η μετά την πτώση της επταετούς Χούντας, η αριστερά επέβαλε το «επαναστατικώς άδειν», στη μουσική, με αποτέλεσμα η μουσική να … πάει περίπατο. Επικράτησαν ως τάσεις το αριστεριλίκι, ο εύκολος ήχος και το κέρδος Η έννοια της κλασσικής μουσικής περιθωριοποιήθηκε. Ενώ τα τελευταία χρόνια οι εφημερίδες διαφημίζουν κάποιους ως συνθέτες. Προσθέτοντας τη διαπίστωσή του ότι «εκεί που διαφθείρεται η μουσική, αυτοκαταστρέφεται η κοινωνία», έδωσε τέλος μια εξήγησή του για την έλλειψη μουσικής παιδείας και προσανατολισμού του ελληνικού κοινού επειδή δεν έχουν καθημερινά ακούσματα αρμονίας της μουσικής (σε αντίθεση με τους Ιταλούς που ακούν τέτοια αρμονία κάθε φορά που μπαίνουν στην εκκλησία τους ή και βρίσκονται και στο Ι.Χ, και ακούν μουσική από το ραδιόφωνο, ενώ στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει.

2. Ο κ. Θόδωρος Αντωνίου, Συνθέτης, μαέστρος, ομότιμος καθηγητής σύνθεσης στο πανεπιστήμιο της Βοστώνης, Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών, ανέπτυξε το θέμα «Στο λέει ένας Καλομοίρης και εσύ λες όχι;», με ευκαιρία την εμπειρία του ως μαθητή του Μανόλη Καλομοίρη στο Εθνικό Ωδείο του Παλαιού Φαλήρου στο οποίο δίδασκε ο Καλομοίρης σε διορθώσεις των αρμονικών θεμάτων του στις οποίες λάμβανε την επίδραση του διάσημου δασκάλου. Αναφέρθηκε επίσης και στο Μάριο Βάρβογλη, στην επικρατούσα κατάσταση στα Ωδεία τα οποία είναι και τα μόνα που μπορούν να προσφέρουν ικανή εξειδικευμένη παιδεία μέχρι το επίπεδο της Σύνθεσης, αλλά και αναζήτησε τρόπους την αναβάθμιση του επιπέδου τους. Τέλος για να κάνει διάκριση των συνθετών από τους λοιπούς ανέφερε ότι Μ. Χατζιδάκις απαντούσε σε ερωτήσεις, λέγοντας «εγώ δεν είμαι συνθέτης, είμαι τραγουδοποιός».

3, Ο κ. Μάρκος Τσέτσος, μουσικολόγος, συγγραφέας, Αναπληρωτής Καθηγητής Αισθητικής της Μουσικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ανέπτυξε το θέμα της διάκρισης μετάξύ έντεχνης και λαϊκής μουσικής, λέγοντας ότι έχει καταλήξει ο κόσμος να ονομάζει έντεχνη μουσική «ό,τι τραγούδι δεν χορεύεται στην πίστα», Ανέφερε ότι πολλά από τα μελοποιημένα τραγούδια, διαστρεβλώθηκαν για να αποκτήσουν πιο εύκολα νοήματα με τη μορφή του τραγουδιού και έφερε για παράδειγμα στίχο του Σεφέρη «Πήραμε τη ζωή μας. (τελεία) Λάθος…»Το οποίο στο τραγούδι μεταφέρθηκε ως «πήραμε τη ζωή μας λάθος» γιατί έτσι άρεσε περισσότερο. Τόνισε ότι με την μελοποίηση των ποιημάτων που έγινε, έγινε με τέτοιο τρόπο που πολύ ελάχιστοι άνθρωποι είναι σε θέση να απαγγείλουν τα αρχικά ποιήματα, και μπορούν να τα κάνουν μόνο τραγουδιστά με τη μουσική τους.

Για το λαϊκό τραγούδι, ανέφερε ότι σιγά σιγά εγκατέλειψε τα κέντρα στα οποία τραγουδιόταν με τη συμμετοχή του κοινού και άρχισε να τραγουδιέται σε μεγάλους χώρους στους οποίους κανονικά θα διεξάγονταν συναυλίες, πράγμα που σήμαινε είτε ότι εγκατέλειψε το κοινό το στο οποίο στηριζόταν είτε κατέκτησε άλλους χώρους από τους οποίους ήταν αποκλεισμένο΄

3. Η κα Βάλια Βράκα, μουσικολόγος, στέλεχος της Μουσικής Βιβλιοθήκης «Λίλιαν Βουδούρη» μίλησε για το θέμα «Ελληνική ψηφιακή μουσική πραγματικότητα: Το παράδειγμα του DIGMA. Δηλαδή το ψηφιοποιημένο αρχείο της Μουσικής Βιβλιοθήκης ‘Λίλιαν Βουδούρη». Το κύριο πρόβλημα που επισήμανε ήταν η ολοέν διαπιστούμενη απροθυμία των Ελλήνων συνθετών να επιτρέψουν την ψηφιακή καταχώρηση των συνθέσεών τους στη βιβλιοθήκη Λίλιαν Βουδούρη, για φόβους μη σεβασμού των πνευματικών τους δικαιωμάτων από τους χρήστες της βιβλιοθήκης

Προγραμματισμένη αξιόλογη «συζήτηση για την ευρωπαϊκή και ελληνική μουσική» (Πολύτονον και Ένωση Ελλήνων Μουσουργών), Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2011 στο Ξενοδοχείο Χίλτον (6,00μμ Αίθουσα Σαντορίνη).

Με ένα μήνυμα που μου στάλθηκε στο facebook αλλά το οποί από κάποιο άγνωστο χειρισμό μου, διαγράφτηκε, αλλά και εξαφανίστηκε ως δια μαγείας από όλο το διαδίκτυο (δικό μου φταίξιμο;) ο κ. Κωνσταντίνος Α. Λυγνός, συνθέτης και εκδότης του περιοδικού της μουσικής «ΠΟΛΥΤΟΝΟΝ», είχε την καλοσύνη να με ενημερώσει για την παραπάνω δημόσια συζήτηση που γίνεται στα πλαίσια μιας γενικότερης διοργάνωσης συζητήσεων την ίδια ημέρα στο ίδιο ξενοδοχείο, με θέμα «Έλληνας Πολίτης – Ευρωπαίος Πολίτης» (χάθηκε παράλληλα και η δυνατότητα να πατήσω το κατάλληλο πλήκτρο για να ζητήσω να γίνω «φίλος» με τον κ. Λυγνό, ώστε να ενημερώνομαι και για άλλες ανάλογες εκδηλώσεις).

Σε μια δυσμενέστατη για το Έθνος μας αλλά κρισιμότατη για την ύπαρξή μας οικονομική συγκυρία, όπου μεγάλη μερίδα των Ελλήνων αμφισβητεί και ο αν αξίζει τον κόπο και τις θυσίες για να έχουμε σχέσεις με την Ευρώπη και το Ευρώ, έρχεται, ειδικά για τη μουσική μια ευκαιρία για μια συζήτηση σε ένα θέμα που έχει μείνει άλυτο επί αιώνες δηλαδή «ποια είναι η σχέση της ελληνικής μουσικής με την ευρωπαϊκή μουσική» (και φυσικά ποια είναι η «ελληνική» μουσική ή ποια μουσική, βυζαντινή ή δυτική, θεωρείται διάδοχος της Αρχαίας Ελληνικής Μουσικής).

Δεν είμαι σίγουρος ότι θα γίνει διάλογος ή τουλάχιστον θα ενδιαφερθούν να μετάσχουν στην παραπάνω συζήτηση οι κύριοι πολέμιοι της Ευρωπαϊκής Μουσικής, οι βυζαντινολόγοι ή άλλως ψάλτες (ανάλογα με τι ασχολούνται ή πως αυτοαποκαλούνται), οι οποίοι στο κύριο ιστολόγιό τους http://analogion.com/forum/archive/index.php?t-2368.html που τους υποχρεώνει, για να πάρουν πτυχίο βυζαντινής μουσικής, να παρακολουθήσουν και να περάσουν και τα 3 χρόνια της Θεωρίας της Μουσικής και τα οποία είναι συγχρόνως και οι 3 πρώτες τάξεις του Σολφέζ (Α, Β, Γ). Επιχείρημά τους είναι, όπως λένε, ότι «δεν έχει καμία σχέση η βυζαντινή μουσική με τη δυτική μουσική» και ότι «το Σολφέζ τους είναι άχρηστο, επειδή αυτοί τραγουδούν την κλίμακα πιο επιδέξια αφού η βυζαντινή μουσική έχει πολύ περισσότερα και μικρότερα διαστήματα». Είναι ένα επιχείρημα δηλαδή, που βγάζει ως κουτούς τόσο τους Αρχαίους Έλληνες που σπούδαζαν τη Μουσική (την Αποκαλούσαν «Αρμονία») ως μέρος της «Τετρακτίδος» των τεσσάρων δηλαδή συναφών επιστημών, με αποτέλεσμα να δημιουργούν όλα τα επιτεύγματα της πραγματικής αρμονίας που έμειναν απαράμιλλα στο διάβα των αιώνων μέχρι σήμερα, όσο και τα τμήματα μουσικών σπουδών των Πανεπιστημίων μας, που μαθαίνουν παράλληλα όλες τις μουσικές, βυζαντινή, δυτική, ανατολική, λαϊκά κλπ, σαν σύνολο ώστε να προάγει την επιστημονική έρευνα πέραν του τραγουδιού του μπουζουκτζή ή τους ψαλμούς του ψάλτη.

Από προσωπική εμπειρία στις σπουδές της δυτικής και της βυζαντινής μουσικής γνωρίζω ότι στα Ωδεία (δυτικής ή βυζαντινής μουσικής) και στις πάσης φύσεως σχολές ή εκκλησίες όπου διδάσκεται η βυζαντινή μουσική, οι διδάσκοντες προτιμούν να «χορέψουν το Χορό του Ζαλόγγου» και να πεθάνουν, παρά να εμπλακούν σε τέτοιες συζητήσεις, που μπορεί να καταλήξουν στο ότι «υπάρχουν κοινά στοιχεία τόσο στη δυτική όσο και στη βυζαντινή μουσική». Ας μου πει κάποιος πότε οργανώθηκε τέτοια συζήτηση σε κάποιο Ωδείο. Γι’ αυτό και παραξενεύομαι που διοργανώνεται και τέτοια συζήτηση μεθαύριο. Έχω ακούσει και έξω από Ωδεία απόψεις κατά του πιάνου ότι δηλαδή ένας αγόρι που μαθαίνει πιάνο μάλλον δεν θα είναι και πολύ άνδρας». Τέτοια μουσική παιδεία έχουμε.

Αλλά όλα είναι φυσικά επακόλουθα της έλλειψης μουσικής κατεύθυνσης στην Ελλάδα από τότε που έγινε ανεξάρτητο κράτος, οι δε αποκλίσεις προς τη μία κατεύθυνση ή την άλλη (Επτανήσιοι, δημοτική, Γερμανική του Βάγκνερ, Εθνική Σχολή του Μ. Καλομοίρη, ρεμπέτικα, πρωτοποριακή μουσική κλπ) ήταν αποτέλεσμα επιβολής της μιας κοινωνικής ομάδας στην άλλη, είτε από μόνη της είτε με δικτατορία (Μεταξάς που ήθελε να μας μάθει ευρωπαϊκή μουσική) είτε στον εμφύλιο πόλεμο (κάποιοι δεν ήθελαν τα ρεμπέτικα) ή με την επιβολή της αμερικανικής ηγεμονίας μεταπολεμικά στην Ευρώπη αλλά και στην Ελλάδα (αθρόες υποτροφίες για πρωτοποριακή μουσική).

Για να δούμε λοιπόν τι συζήτηση θα γίνει……

Εντυπώσεις μου από τη μουσική σύνθεση «Αναμνήσεις» του Ανδρέα Αργυρού.


Μου έκαναν πολύ καλή εντύπωση τα κομμάτια των συνθέσεων του κ. Ανδρέα Αργυρού τα οποία δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω στην αίθουσα του Παρνασσού (Σάββατο 10.12.2011). Δεν είναι τόσο η επιδέξια κινηματογραφική απεικόνιση που μας δείχνει από θαυμάσια εικόνα όλα τα όργανα που συμμετέχουν, αλλά (αν μου επιτραπεί να σχολιάσω με το περιορισμένο ακόμα επίπεδο των θεωρητικών γνώσεών μου), δείχνει πόσο ο κ. Αργυρού, δεν αρκείται στο να είναι μόνο καλός δάσκαλος των θεωρητικών της μουσικής. Επιπλέον στις συνθέσεις του δημιουργεί την ποικιλία της μελωδικής γραμμής, τις απροσδόκητες πτώσεις, τις λύσεις που κρατάνε ζωηρό το ενδιαφέρον του ακροατή και τον συνεπαίρνουν στην κορύφωση και τελικά στη λύση, σαν να πρόκειται και για δική τους έκφραση των συναισθημάτων τους μέσω της μουσικής.

Δύσκολο θα είναι μελετώντας την Αρμονία του Καλομοίρη, αλλά και εκείνη του Walter Piston που μου υπέδειξε για μελέτη ο κ. Α. Αργυρού (και τα δύο συγχρόνως όπως επιλέξαμε με τη δασκάλα), να φτάσω κάποτε να τα ερμηνεύω σωστά όλα αυτά τα μουσικά ακούσματα που προσπαθώ να εκτιμήσω, μια και δεν άρχισα όταν έπρεπε.